Ο αμφιλεγόμενος θεσμός των Κρατικών Επιχορηγήσεων

Σε μια εποχή, όπου το αδύναμο εθνικό κράτος φαίνεται να ανακτά μέρος της δύναμής του απέναντι στην ελεύθερη αγορά που υποχωρεί, ο θεσμός των κρατικών επιχορηγήσεων εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο διαφωνίας μεταξύ αυτών που πιστεύουν ότι λειτουργούν συμπληρωματικά προς τις οικονομίες εντοπιότητας και εκείνων που θεωρούν ότι δεν βοηθούν στην οικονομική ενεργοποίηση των τοπικών κοινωνιών, αλλά τις αδρανοποιούν σημαντικά υπό τον κίνδυνο του εφησυχασμού. Συγκεκριμένα, πολλοί θεωρούν ότι η εξωτερική χρηματοδότηση των τοπικών οικονομικών δραστηριοτήτων με κρατικές επιχορηγήσεις αδρανοποιεί τους παραγωγικούς συντελεστές και εκπαιδεύει τα τοπικά οικονομικά συστήματα να εξαρτώνται από την εξωτερική βοήθεια και, μάλιστα, σε βάρος των υπολοίπων φορολογουμένων. Άλλοι πιστεύουν ότι η συμπλήρωση του τοπικού βασικού εισοδήματος με πρόσθετες πηγές κατά κρατική παραχώρηση επιτυγχάνει θετικά αποτελέσματα, αφού δημιουργεί πρόσθετες ευκαιρίες ανάπτυξης, εξισώνοντας τις ανισότητες. Ενώ ένα μέρος από αυτούς πιστεύει ότι πρέπει να χορηγούνται υπό προϋποθέσεις. Στο ενδιάμεσο, κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι οι κρατικές επιχορηγήσεις δεν αυξάνουν την τοπική ανάπτυξη, αλλά δεν την μειώνουν κιόλας. Σε κάθε περίπτωση, αυτές είναι μερικές θεωρήσεις που χρειάζονται ερμηνεία.

1.Ποιες Επιχορηγήσεις ;

Η έννοια των Κρατικών Επιχορηγήσεων (Government Assistance) είναι ενίοτε ασαφής. Οι μελετητές αποδίδουν τη σύγχυση λόγω της σχέσης Επιχορηγήσεων και φορολογικών εσόδων, τα οποία εισπράττονται από την Κεντρική Διοίκηση και αποδίδονται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση (ή σε κάθε κατώτερη βαθμίδα Διοίκησης). Γι’ αυτό, για να σταθεί δυνατό να μπορούν τα Κράτη να προβαίνουν σε συγκρίσεις μεταξύ τους, οι Διεθνείς Οργανισμοί θέσπισαν για λογαριασμό αυτών των αναγκών ορισμένους κανόνες προσδιορισμού των ορίων ανάμεσα στις Επιχορηγήσεις και στα φορολογικά έσοδα, που εισπράττονται από μια ανώτερη βαθμίδα Δημόσιας Διοίκησης και αποδίδονται σε μια κατώτερη. Σύμφωνα με τα πορίσματα, το βασικό κριτήριο αποσαφήνισης των εννοιών είναι το ποιος αποφασίζει για το φορολογικό συντελεστή, τη φορολογική βάση και το ύψος των φορολογικών εσόδων, σε τελική ανάλυση. Αν από τα δύο μέρη Δημόσιας Διοίκησης (Κεντρική ή Τοπική) τα κριτήρια διαχωρισμού αποφασίζονται από την Κεντρική Διοίκηση, πρόκειται για Κρατική Επιχορήγηση. Αν αντιθέτως αποφασίζονται από την Τοπική ή Περιφερειακή Διοίκηση ή από κοινού των δύο μερών, τα ποσά που αποδίδονται θεωρούνται φορολογικά έσοδα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Ένας δείκτης μέτρησης των αποτελεσμάτων είναι και ο Δείκτης Βασικής Χρησιμότητας, που χρησιμοποιείται για την κατανομή των Κρατικών Επιχορηγήσεων, οι οποίες εξυπηρετούν αναδιανεμητικούς σκοπούς. Ωστόσο, δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται για τη μέτρηση μόνο αυτός ο δείκτης.

2.Θέσεις κατά των Κρατικών Επιχορηγήσεων.

Παρά το γεγονός ότι οι Κρατικές Επιχορηγήσεις αποτελούν μια βασική πηγή χρηματοδότησης της Αυτοδιοίκησης από την Κεντρική Διοίκηση, έχουν δεχθεί σοβαρότατη κριτική ως προς τα αποτελέσματα που επιφέρει η απόδοσή τους.

Υπάρχει μια σημαντική άποψη, ότι μπλοκάρουν τη λειτουργία της δημοσιονομικής αυτοτέλειας των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Ο.Τ.Α.). Συγκεκριμένως, οι υποστηρικτές της θεωρούν ότι:

Δυσχεραίνουν το μακροπρόθεσμο οικονομικό προγραμματισμό των Ο.Τ.Α., διότι δεν έχουν σταθερό ύψος διαχρονικά. Για κάποιους λόγους, κάποιος Ο.Τ.Α. μπορεί να μην δικαιούται Επιχορήγηση, άρα δεν μπορεί να καλύψει τυχόν προγραμματισμένα έξοδα.
Δεν συμβάλλουν στην ενίσχυση της υπευθυνότητας των Ο.Τ.Α. Δηλαδή, η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν αντλεί έσοδα από φόρους–τέλη, άρα δεν αναπτύσσεται σχέση ανταλλαγής και εμπιστοσύνης με τους δημότες.
Δεν συμβάλλουν στην ευαισθητοποίηση των πολιτών–δημοτών απέναντι στις τοπικές υποθέσεις, εφόσον δεν πρόκειται για χρήματα που χορηγούνται από απ’ ευθείας καταβολή των φορολογούμενων.
Μειώνουν τη δημοσιονομική αυτοτέλεια, ενισχύοντας τη σχέση εξάρτησης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης από την Κεντρική Διοίκηση, αφού περιορίζουν την πρώτη σε οικονομική και κανονιστική αυτοδυναμία για μερίδα αποφάσεων.

3.Θέσεις υπέρ των Κρατικών Επιχορηγήσεων.

Από την άλλη πλευρά, σε αντιδιαστολή με όσα πιστεύουν οι επικριτές του θεσμού και σύμφωνα με τις αρχές της δημοσιονομικής αυτοτέλειας των Ο.Τ.Α., οι υποστηρικτές της αντίθετης άποψης πιστεύουν ότι μέσω των Κρατικών Επιχορηγήσεων επιτυγχάνεται:

Δυνατότητα μακροπρόθεσμου οικονομικού προγραμματισμού, που αναφέρεται στον έλεγχο οικονομικών πόρων από τους ίδιους τους Ο.Τ.Α. Κατ’ αυτό τον τρόπο, δημιουργείται βεβαιότητα για τη διαχρονική εξέλιξη των εξόδων τους. Οι Ο.Τ.Α. γνωρίζουν το «πόθεν έσχες» των χρημάτων που διαθέτουν στα ταμεία τους, από πού προέρχονται και πού διατίθενται. Έτσι, καθίσταται δυνατός ο οικονομικός προγραμματισμός. Μπορούν να υπολογίσουν και να προβλέψουν τις οικονομικές δαπάνες με βάση τα ποσά που διαθέτουν και που ενδέχεται να αποκομίσουν σε βάθος τριετίας και άνω.
Ενίσχυση της υπευθυνότητας των Ο.Τ.Α., ούτως ώστε να θεμελιωθεί αυξημένο αίσθημα ευθύνης απέναντι στους δημότες – ψηφοφόρους από τους οποίους αντλούν το μεγαλύτερο ποσοστό των πόρων για χρηματοδότηση των δαπανών, αν εξαιρεθεί το γεγονός ότι για λογαριασμό των ίδιων καταβάλλονται οι δαπάνες.
Ευαισθητοποίηση των δημοτών απέναντι στις τοπικές υποθέσεις. Οι δημότες αντιλαμβάνονται τη σχέση τοπικών φόρων – τοπικών υπηρεσιών, διότι το κόστος παροχής υπηρεσιών και δημόσιων αγαθών επιβαρύνει τους ίδιους. Πάνω στην ίδια λογική τοποθετείται και η σχέση των δημοτών με τα Τέλη μακροπρόθεσμα.
Πιο αποτελεσματική και ανταποδοτική η διαχείριση ορισμένων φόρων, διότι, όσο περιορίζονται οι βαθμοί διοικητικών υπαλλήλων, τόσο επιτυγχάνεται μικρότερο κόστος και αποδοτικότερη διαχείριση κάποιων φόρων, αν αναληφθούν από την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Δυνατότητα αποτελεσματικής κάλυψης ανελαστικών δαπανών. Κάποιες δαπάνες πρέπει οπωσδήποτε να πραγματοποιηθούν, είτε καλύπτεται ολόκληρο το κόστος τους είτε όχι. Ακόμη, θεωρούν ότι αν η δημοσιονομική αυτοτέλεια μειονεκτεί, δίνει προβάδισμα στο θεσμό των Επιχορηγήσεων, διότι παρατηρούνται δυσκολίες στην εφαρμογή της δημοσιονομικής αποκέντρωσης.

Για να επενεργήσει η δημοσιονομική αυτοτέλεια στην αποκέντρωση των δημόσιων οικονομικών δραστηριοτήτων:

Απαιτείται ο σχεδιασμός ενός άρτιου οικονομικού συστήματος για τις ανάγκες των Ο.Τ.Α., που να περιλαμβάνει προσδιορισμό των γενικών αρχών και κατευθύνσεων όσων αφορά στη διαχείριση των εσόδων, την οργάνωση των υπηρεσιών, τις ροές πληροφοριών μεταξύ Τ.Α. και Κ.Δ., ώστε να επέλθει προσαρμογή του οικονομικού συστήματος των Ο.Τ.Α. στις ανάγκες και ιδιαιτερότητες της Τ.Α. Διαφορετικά, δεν θα επιτευχθεί σύνδεση με την οικονομική λειτουργία του κράτους.
Απαιτείται ο προσδιορισμός του ιδιαίτερου ρόλου της Κεντρικής Διοίκησης στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Διενέργεια της εποπτείας επί των Ο.Τ.Α., απάλειψη των οικονομικών ανισοτήτων μεταξύ των Ο.Τ.Α., εξασφάλιση του ελάχιστου επιπέδου παρεχόμενων υπηρεσιών από όλους τους Ο.Τ.Α., συντονισμός της συνολικής οικονομικής αναπτυξιακής πολιτικής και προσεκτικός προσδιορισμός των ορίων παρέμβασης.

4.Θέσεις υπέρ των Κρατικών Επιχορηγήσεων υπό όρους.

Με βάση αυτά, γίνεται αντιληπτό, ότι είναι επιθυμητή η ενίσχυση του ρόλου της Τ.Α. με στόχο τη δημοσιονομική αυτοτέλεια με την προϋπόθεση να υπάρχει ένα άρτιο οικονομικό σύστημα για τις ανάγκες των Ο.Τ.Α. με πλήρως καθορισμένο το ρόλο της Κεντρικής Διοίκησης. Το πρόβλημα στην εφαρμογή επικεντρώνεται στη σχέση αυτών των δύο συντελεστών Δημόσιας Διοίκησης. Το Κεντρικό Κράτος αντιστέκεται στην Αποκέντρωση και η Αποκέντρωση πιέζει για περισσότερες αρμοδιότητες το Κεντρικό Κράτος. Είναι μια διαρκής διαπραγμάτευση μεταξύ αυτών των δύο. Όμως, όσες εξουσίες και αν λάβει η Περιφερειακή Διοίκηση, ποτέ δεν θα έχει όσες το Κεντρικό Κράτος.

5.Συζήτηση

Πώς, όμως, διατυπώνονται οι θετικές λειτουργίες των Επιχορηγήσεων από τη στιγμή που συγκεντρώνουν τις ιδιότητες της βασικής πηγής χρηματοδότησης και ταυτόχρονα μια σωρεία αρνητικών παραμέτρων; Γιατί παρά ταύτα παραμένουν η βασική πηγή χρηματοδότησης;

Βασικό σημείο, βάσει του οποίου ευνοείται η απόδοση και η αποτελεσματικότητα των Κρατικών Επιχορηγήσεων αποτελεί το γεγονός ότι έχουν εξισωτικό χαρακτήρα. Τις παραχωρεί το Κράτος για να εξισώσει τις ανισότητες. Άρα, μπορεί να σημειωθεί, ότι:

Αμβλύνουν τις δημοσιονομικές ανισότητες μεταξύ των Ο.Τ.Α. Αφορούν στις οριζόντιες βαθμίδες διοίκησης, στις οριζόντιες δημοσιονομικές ανισότητες μεταξύ των Ο.Τ.Α., δηλαδή τη μια μορφή δημοσιονομικής ανισότητας που δημιουργείται μεταξύ της ίδιας βαθμίδας. Η ικανότητα των Ο.Τ.Α. να αντλούν οικονομικούς πόρους από την άσκηση τοπικής φορολογίας μέσα από φόρους – τέλη και βάσει νομοθετικού δικαιώματος δεν εξασφαλίζει κατ’ ανάγκη την οικονομική ευμάρεια ή την ισοσκέλιση της σχέσης εσόδων – εξόδων, διότι κατά περιπτώσεις υπάρχουν Ο.Τ.Α. που δεν ικανοποιούν την επαρκή άντληση πόρων ή την υπερικανοποιούν. Έχουν, δηλαδή, διακυμάνσεις στην φοροδοτική ικανότητά τους και συγκριτικά μεταξύ τους και εδώ δημιουργούνται οι περιφερειακές ανισότητες, όπως και στο εσωτερικό τους. Σ’ αυτές τις ανισότητες επικεντρώνει η Κεντρική Διοίκηση με το θεσμό των Επιχορηγήσεων, παρέχοντας προγράμματα δημοσιονομικής εξίσωσης, με στόχο την αναδιανομή του εισοδήματος μεταξύ των Ο.Τ.Α. Στόχος τους είναι οι σχετικά υψηλές δημοσιονομικές ανάγκες και η υποβοήθηση των περιορισμένων δυνατοτήτων. Τα κριτήρια της κατανομής σε αυτή την περίπτωση είναι οι διαφορές στα έσοδα – έξοδα των Ο.Τ.Α. Οι δείκτες μέτρησης των εσόδων αναφέρονται στη φορολογική δυνατότητα και στη φορολογική προσπάθεια. Δηλαδή, τα μεγαλύτερα ποσά επιχορηγήσεων αναλογούν στους Ο.Τ.Α. με χαμηλή φορολογική δυνατότητα, που σημαίνει ότι αντλούν μικρό ποσοστό εσόδων. Οι Ο.Τ.Α. με περισσότερα έξοδα λαμβάνουν περισσότερες επιχορηγήσεις ή οι Ο.Τ.Α. με διαρθρωτικά προβλήματα, κατά τα οποία η οικονομική δυσπραγία δεν αποτελεί οικεία επιλογή. Διότι, δεν είναι κοινωνικά δίκαιο οι εύποροι Ο.Τ.Α. να μπορούν να παρέχουν υψηλής ποιότητας αγαθά και υπηρεσίες, επιβάλλοντας χαμηλών συντελεστών φορολογία και οι λιγότερο εύποροι Ο.Τ.Α. να είναι υποχρεωμένοι να επιβάλλουν υψηλή φορολογία για να μπορούν να παρέχουν υπηρεσίες που ικανοποιούν ένα ελάχιστο επίπεδο. Στο σημείο αυτό, είναι θέμα πολιτικής επιλογής η μείωση των προνομίων στους ανεπτυγμένους Ο.Τ.Α. ή η αύξηση των προνομίων στους λιγότερο προνομιούχους.
Αμβλύνουν τις δημοσιονομικές ανισότητες μεταξύ των Ο.Τ.Α. και της Κεντρικής Διοίκησης. Αφορούν στις κάθετες βαθμίδες διοίκησης και στις κάθετες δημοσιονομικές ανισότητες μεταξύ Κεντρικής Διοίκησης και Ο.Τ.Α. Σαφώς, η οικονομική ευρωστία της Κεντρικής Διοίκησης δεν μπορεί να θέσει εντός συναγωνισμού τη δημοσιονομική κατάσταση της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης. Έτσι, έχουμε την κατανομή των εσόδων μεταξύ Κεντρικής Διοίκησης και Ο.Τ.Α. με τη μορφή Επιχορήγησης, ώστε να επιτευχθεί η δημοσιονομική εξίσωση κάθετης φύσεως και η αποτελεσματικότητα στην παροχή δημόσιων αγαθών. Το πολιτικοοικονομικά άριστο επίπεδο αποκέντρωσης στην πλευρά των εσόδων είναι πολύ κατώτερο από το πολιτικοοικονομικά άριστο επίπεδο αποκέντρωσης στην πλευρά των δαπανών. Καθίσταται αναγκαίο να υπάρχει μηχανισμός ανακατανομής των εσόδων μεταξύ των δύο βαθμίδων διοίκησης για να επιτυγχάνεται αποτελεσματικά η δημοσιονομική εξίσωση στην παροχή δημόσιων αγαθών και πόρων. Ανάλογα με τη φύση των αναγκών, ορισμένα αγαθά και υπηρεσίες παρέχονται σε τοπικό ή κεντρικό επίπεδο, ομοίως και με τη φύση των δαπανών. Μόνο που στη δεύτερη περίπτωση είναι προτιμότερο η πλειοψηφία των εσόδων να εισπράττεται από το Κέντρο, σε αντίθεση με τις δαπάνες, που προτιμάται κατά περιπτώσεις να διενεργούνται τοπικά. Ένα επιπλέον σημείο στο οποίο στηρίζεται η άμβλυνση των κάθετων δημοσιονομικών ανισοτήτων αποτελεί και ο τρόπος φορολογίας σε τοπικό επίπεδο, ο οποίος στηρίζεται στους αντίστροφα προοδευτικούς φόρους: στη μείωση των φορολογικών συντελεστών με παράλληλη αυξημένη συμμετοχή στο φορολογικό σύστημα. Δεδομένου ότι η Κεντρική Διοίκηση φορολογεί βάσει προοδευτικής φορολογίας, κατ’ αυτό τον τρόπο επιδιώκεται η αύξηση της συμμετοχής στο κόστος των αγαθών που παρέχουν οι Ο.Τ.Α. από τους εύπορους δημότες και ταυτόχρονα να μην γίνει υπέρμετρη χρήση της αντίστροφα προοδευτικής τοπικά. Οπωσδήποτε, δεν θα ήταν κοινωνικά αποδεκτό και δίκαιο να αποδίδονται τα φορολογικά έσοδα με τη μορφή Επιχορηγήσεων ανάλογα με την περιοχή και το οικονομικό της εύρος, διότι σ’ αυτό το σημείο θα ευνοούνταν σε κάθε περίπτωση οι περισσότερο ανεπτυγμένοι Ο.Τ.Α. Γι’ αυτό επιδιώκεται να εφαρμόζονται συστήματα με αναδιανεμητικό χαρακτήρα και εξισωτικό παράλληλα, που υποβοηθούν την οριζόντια και κάθετη ισότητα.
Διορθώνουν τις εξωτερικές επιδράσεις, καθώς η παροχή μιας υπηρεσίας ή ενός αγαθού από έναν Ο.Τ.Α. μπορεί να έχει ένα όφελος / κόστος για άλλους, προκαλώντας εκάστοτε θετικές εξωτερικές επιδράσεις ή αρνητικές, τις λεγόμενες αντιοικονομίες. Σε αυτή την περίπτωση οι κάτοικοι ενός Ο.Τ.Α. επιβαρύνονται με το κόστος ενός αγαθού ή μιας υπηρεσίας που παρέχεται σε άλλους Ο.Τ.Α. χωρίς να το επιθυμούν οι ίδιοι, χωρίς να ωφελούνται από αυτό και χωρίς να εισπράττουν κάποια θετική εξωτερική οικονομία από τον αντίστοιχο ή κάποιο άλλο Ο.Τ.Α. Δηλαδή:

(α) στη θετική εξωτερική επίδραση, στην περίπτωση του οφέλους, υπάρχει η παροχή μικρότερης ποσότητας από την άριστη, την κοινωνικά επιθυμητή,

(β) στην αρνητική εξωτερική επίδραση, στην περίπτωση του κόστους, υπάρχει η παροχή μεγαλύτερης ποσότητας από την κοινωνικά επιθυμητή.

Αυτός είναι και ο στόχος των Κρατικών Επιχορηγήσεων: η επίτευξη εξωτερικοτήτων, θετικών ή αρνητικών, έτσι ώστε να προσφέρεται η κοινωνικά επιθυμητή ποσότητα των συγκεκριμένων αγαθών, που δημιουργούν τις εξωτερικότητες με στόχο να τις μειώνουν ή να τις αυξάνουν.

Το μέτρο που αφορά στην αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου είναι η εφαρμογή Επιχορηγήσεων που αποδίδονται λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις εξωτερικές επιδράσεις. Όσον αφορά στα αγαθά, αν επικεντρώσουμε στην ανάλυση των θετικών και των εξωτερικών οικονομιών, θα δούμε ότι το κράτος παρεμβαίνει ως δημόσιος φορέας στην περίπτωση των μικτών αγαθών με επιδότηση, όταν πρόκειται για τον περιορισμό της εξωτερικής επιβάρυνσης ή σε επιβολή φορολογίας, όταν πρόκειται για τη μείωση μιας δραστηριότητας που προκαλεί τις εξωτερικές επιβαρύνσεις. Μεικτά είναι τα αγαθά των οποίων ένα μέρος του οφέλους ή του κόστους διαιρείται και περιέρχεται ή επιβαρύνει τα άτομα που τα παράγουν ή τα καταναλώνουν ενώ το υπόλοιπο απολαμβάνεται από ή επιβαρύνει άλλα άτομα του κοινωνικού συνόλου, τα οποία δεν μπορεί με βάσει το μηχανισμό των τιμών να επιβαρυνθούν για το όφελος που αποκομίζουν ή να αποζημιωθούν για το κόστος που υφίστανται. Στις θετικές εξωτερικές επιδράσεις επιλέγεται η επιδότηση (επιχορήγηση) και στις αρνητικές επιλέγεται η επιβολή φορολογίας.

Εξασφαλίζουν ένα ελάχιστο επίπεδο αγαθών και υπηρεσιών σε όλη τη χώρα. Ενισχύονται οι οικονομικά υποδεέστεροι Ο.Τ.Α., ώστε να έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν ένα ελάχιστο επίπεδο συγκεκριμένων αγαθών και υπηρεσιών, που κρίνεται απαραίτητο από την Κεντρική Διοίκηση. Κάποιες υπηρεσίες και αγαθά που προσφέρονται από την Τοπική Αυτοδιοίκηση λειτουργούν ως υποκατάστατα ή συμπληρωματικά ως προς τη διανομή αυτών ή άλλων σε κεντρικό επίπεδο. Κάποια δημόσια αγαθά πρέπει να παρέχονται στην κοινωνία σε κάποιο ελάχιστο, κοινωνικά αποδεκτό επίπεδο, ώστε δηλαδή να ικανοποιούνται οι μειοψηφίες ως υποχρέωση από την Κεντρική Διοίκηση, ακόμη και αν ο αριθμός των δημοτών αυτών είναι πολύ μικρός. Η επίτευξη δικαιότερης διανομής του εισοδήματος μέσα από την παροχή καλύτερης ποιότητας υπηρεσιών και αγαθών προωθείται μέσα από Επιχορηγήσεις που τα υποστηρίζουν, ώστε να μη δημιουργείται εισοδηματική ανισότητα. Αυτό θα ήταν ένας σοβαρός λόγος να αποχωρούν και να μετακινούνται οι δημότες ως παραγωγικοί συντελεστές σε γειτονικούς ή απομακρυσμένους Ο.Τ.Α. και να δημιουργούνται ανισότητες πληθυσμιακές, οικονομικές, κοινωνικές καθώς και άλλου είδους. Γι’ αυτό η αναδιανομή του εισοδήματος πρέπει να διενεργείται από την Κεντρική Διοίκηση, για να είναι σίγουροι οι πολίτες ότι θα διενεργηθεί. Πολλοί Ο.Τ.Α. δεν είναι σε θέση να δαπανήσουν τόσα όσα απαιτεί η λειτουργία της αναδιανομής. Επίσης, διορθώνεται και η υποπροσφορά των υπηρεσιών, που δημιουργούν εξωτερικές οικονομίες.
Εξυπηρετούν μακροοικονομικούς στόχους της Κεντρικής Διοίκησης και την άσκηση σωστής οικονομικής πολιτικής με το να κατευθύνονται σε δραστηριότητες ευμάρειας, όπως το άνοιγμα δημόσιων επιχειρήσεων και πρόσληψη προσωπικού σε αυτές, που οδηγεί κατ’ επέκταση στην καταπολέμηση της ανεργίας, στη μερική κάλυψη των εξόδων των επιχειρήσεων, ώστε να δύναται η επιβολή πλαφόν στις τιμές των αγαθών, που επιτρέπει την καταπολέμηση του πληθωρισμού, συνυπολογιζόντων όλων αυτών στα πλαίσια προγραμμάτων. Οι πλέον κατάλληλες Επιχορηγήσεις για το σκοπό αυτό είναι οι Ειδικές.
Βελτιώνουν την παροχή δημόσιων αγαθών σύμφωνα με την κρίση και τις προδιαγραφές, που θέτει η Κεντρική Διοίκηση. Δηλαδή, οι Ο.Τ.Α. προσαρμόζουν τις δραστηριότητές τους σύμφωνα με τις επιθυμίες της Κ.Δ., που επιδιώκει το συλλογικό καλό.

6.Συμπεράσματα

Όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, ο στόχος των Κρατικών Επιχορηγήσεων είναι η επίτευξη εξωτερικοτήτων, θετικών ή αρνητικών, έτσι ώστε να προσφέρεται η κοινωνικά επιθυμητή ποσότητα των συγκεκριμένων αγαθών, που δημιουργούν τις εξωτερικότητες για να τις μειώσουν ή να τις αυξήσουν. Για να καταστεί αυτό δυνατό, απαραίτητη προϋπόθεση πριν από κάθε Επιχορήγηση δαπανών του τομέα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης από την Κεντρική Διοίκηση είναι η χρήση δεικτών μέτρησης της ευημερίας κάθε ενδιαφερόμενου Ο.Τ.Α., ώστε να επιτευχθεί μελέτη της αναπτυξιακής φυσιογνωμίας που θα κάνει χρήση των χορηγούμενων πόρων. Κατ’ αυτό τον τρόπο, η Κεντρική Διοίκηση είναι σε θέση να γνωρίζει σε βάθος και εύρος έκτασης τις απαιτήσεις της συγκεκριμένης ενέργειας για Επιχορήγηση, καθώς και ο ενδιαφερόμενος Ο.Τ.Α. να γνωρίζει πώς να διαχειριστεί κατά το μεγαλύτερο δυνατό βαθμό τα μέσα που διαθέτει προς αξιοποίηση των χρηματικών πόρων. Ακόμη, χρήσιμα δεδομένα για τη διαχείριση μιας Επιχορήγησης δίδονται και έπειτα από μελέτη του ιστορικού του ενδιαφερόμενου Ο.Τ.Α., της περιουσίας του και του απασχολούμενου προσωπικού.

Εν κατακλείδι, είναι ένα είδος βοηθήματος από την Κεντρική Διοίκηση προς την κατώτερη Διοίκηση που εξυπηρετεί την άσκηση αποτελεσματικής και ποιοτικής διοίκησης των τοπικών υποθέσεων καθώς συνδέεται με την υποστήριξη της επενδυτικής δραστηριότητας των Ο.Τ.Α. και την ορθολογική και διαφανή κατανομή των πόρων που κατευθύνονται σε αυτούς, που όμως δεν πρέπει να χορηγείται ή να εισπράττεται χωρίς να έχει προηγηθεί η Διαγνωστική Μελέτη.